klik

tak dawno mnie tu nie było, od września... dopiero wczoraj weszłam, bo wszędzie BLOGI BLOGI BLOGI BLOGI BLOGI BLOGI a mój czeka. dodałam dwa wiersze, które omawialiśmy na lekcji, są piękne, ale moja klasa psuje atmosferę. miałam też czas by przejrzeć zawartość postów i... mało w nich mnie, dużo muzyki, ale to tylko dlatego, że muzyka dobrze oddaje nastój w którym właśnie pisałam i przynajmniej troszeczkę pomaga. a po drugie mało tekstu, nie lubię pisać o czymś co gdzieś już i tak jest, bez sensu kopiuj wklej. chociaż i tak jak coś swojego napisze to już jest napisane innymi słowami, teraz nie ma czegoś czego już nie ma :< smutne, może kiedyś najdzie mnie refleksja (mimo wszystko to słowo mnie śmieszy) i chęć, żeby coś więcej o tym. postaram się pisać częściej, takie postanowienie adwentowe :)

napisałam kiedyś kilka hm.. o ile tak to można nazwać, wierszy. po jednym na dzień? :)

Kliknięcie cierpienia

Jedno kliknięcie,

jedno słowo przepowiadające cierpienie

zaowocowane szczęściem dwojga ludzi.

Rozjarzone oczy,

chęć poznania osoby z naprzeciwka.

Pragnienie odkrycia tajemnicy serca,

sny splecione z marzeniami,

o przyszłości która nas niszczy.

Uczucie ciepła gdy jesteśmy blisko,

jednak oddalenie tam gdzie nie sięgamy.

Nasze oczy widzące aluzję,

grę przeznaczenia.

Dlaczego musimy tego doświadczyć?

Bańka ze złotym pyłem

dająca nam tyle szczęścia,

zmieniająca się w kopułę z czarnym dymem,

dusząca nas.

Pęknięcie,

powiem rzeczywistości rozsypujące nasze sny,

zostawiające rysę we wspomnieniach.

Chwila…

Ból wzajemny przez kabel połączony,

jeden świat, dwa miejsca osób cierpiących.

Nasze życie jak konstelacja gwiazd

to wybór ścieżek,

nie zawsze słusznych.

Jedna spadająca gwiazda,

dwa marzenia,

czy aby takie same?

Czas nam odpowie…

jest najgorszy. nigdy go nie lubiłam. i, żeby wyprostować to są 'wiersze' napisane w 1, 2, raczej już nie w 3 klasie gimnazjum...