znów

- Czemu tak biegasz? Nie! Nie zrywaj tego. O popatrz jaki teraz jest biedny.

- Zaniosę go do domu i wstawię do wody.

- Teraz zwiędnie i tak. Nie biegnij tamtędy! O jak zaraz dziadek złoi pupę, że mu poniszczyłaś krzewy. Już? Chodź, usiądź koło mnie. Co Ty znów wyprawiasz?

- Daje upust swojej energii, bo mam jej za dużo.

- Bieganiem? Kto Ci to naopowiadał. Lepiej tu siadaj i przestań wydziwiać. Widzisz to drzewo, dziecko?

- To? Widzę?

- Jest tak samo stare jak ja, zniosło nie jedną porywistą wichurę, burzę czy mglisty poranek.

- A słoneczny dzień?

- Oby to nie jeden.

- Mhm.

- Człowiek był taki młody a taki głupi. Gdybym teraz miał ten młodzieńczy zapał i wigor a rozum dzisiejszy, byłbym przeszczęśliwy.

- Dlaczego byłeś głupi, dziadku? Bo ja nie jestem głupia!

- Tam u góry, pod koroną, gdzie wiatr najmocniej trzepocze liśćmi a gałęzie z utęsknieniem wyciągają się ku wolności, jest serce.

- Serce? Drzewa nie mają serc, dziadku!

- Oh!, dziecko. Nie takie serce, wyżej! O, o tam!

- Ty je zrobiłeś? Tak? Bardzo wysoko. Jak tam wszedłeś?

- Lata temu, drzewo młode było i człowiek był młody, ale taki naiwny.

- Dlaczego byłeś naiwny?

- Dziecinna zabawa. By okazać swą wieczną miłość wyryłem inicjały, twojej babci i moje. Co mówisz? Starym, zardzewiałym gwoździem mojego dziadka.

- Ach! Widzę! Niewyraźne…

- Bo stare, kiedyś było ładne.

- Jak wszystko!

- Ty, ty! No, a teraz wyblakło jak nasza miłość.

- Przecież kochasz moją babcię i dzięki temu jest moja mama, i ja!

- Ale to nie jest ta namiętność i pasja, ten ogień co dawniej, dziecko.

- Nieprawda! Wasza miłość jest tak ogromna jak z ziemi do tego serca, tak solidna jak te korzenie, które dotykam, z roku na rok coraz silniejsza. Taka piękna!

- Taka mała rzecz a pokrzepia stare serce...

- Właśnie.

- A niech to, masz raję dziecko!

- Zawsze mam rację, dziadku!

- Pamiętaj, że byle błahostki, zrobione własnymi rękami mogą spowodować uśmiech na twarzy a w pamięci pozostaną na wiele lat.

- Będę pamiętać! Dziadku?

- Mój stary druh! Musiałeś go dotknąć, kto by pomyślał, że nasze uczucia, babci i moje są tak trwałe i wieczne jak w dzień w którym ów serce wyryłem… To było marzenie i nieuchwytna mrzonka, a jednak pochwyciłem ją i zachowałem.

Powroty są okropne, a mój był dwa tygodnie temu... Niesamowite, byłam święcie przekonana, że tydzień temu, ale wtedy zaczęła się szkoła a b. musiał mnie znów opuścić na kilka długich i ponurych miesięcy. Znów zaczęły się poranne bóle brzucha, mokre ręce i stres każdego cholernego dnia.